οι κτιστάδες στου σύμπαντος και ο κβαντικός θεός

Σε παλαιότερες εποχές, υπήρχαν θεωρίες για ένα «αιώνιο» και «άναρχο» σύμπαν, ή για ένα σύμπαν «παλλόμενο» που συρρικνώνεται και ξανα - εκτείνεται. Σχετικά πρόσφατα όμως, οι κοσμολόγοι ανακάλυψαν νέα στοιχεία για το Σύμπαν, που καταργούν τις δύο αυτές θεωρίες, και απομένει μόνο η Χριστιανική άποψη, που ανέκαθεν μιλούσε για σύμπαν με ΑΡΧΗ του χωροχρόνου.
Το 2002 ο δορυφόρος ΜΑΡ βοήθησε τη NASA να ανακαλύψει ένα σχηματισμό «θερμών σημείων», που σύμφωνα με την αμερικανική Υπηρεσία Διαστήματος, αποδεικνύει ότι το Σύμπαν επιταχύνεται. Αυτό σημαίνει ότι η «σκοτεινή ενέργεια» - η μοναδική δύναμη που θα μπορούσε να προκαλέσει αυτήν την επιτάχυνση - υπάρχει και ότι το Σύμπαν επεκτείνεται τόσο γρήγορα που δεν μπορεί να καταρρεύσει από τη δύναμη της βαρύτητας. Έτσι, αποκλείεται το ενδεχόμενο της «Μεγάλης Συντριβής», αποδεικνύοντας λάθος τόσο τις θεωρίες ενός άναρχου σύμπαντος, όσο και αυτές που μιλούσαν για ένα παλλόμενο σύμπαν. Το σύμπαν θα επεκτείνεται για πάντα.

Δώδεκα μήνες χρειάστηκε το σκάφος Microwave Anisotropy Probe (MAP) της NASA για να δημιουργήσει το πρώτο λεπτομερές «πορτραίτο» του σύμπαντος όπως ήταν μόλις 380.000 χρόνια μετά την Μεγάλη Έκρηξη Το MAP από απόσταση 1,5 εκ. χιλιομέτρων από την επιφάνεια της Γης, βρέθηκε σε προνομιακό σημείο συγκριτικά με τα επίγεια όργανα που είχαν χρησιμοποιηθεί μέχρι τώρα για την καταγραφή των διακυμάνσεων στην κοσμική ακτινοβολία υποβάθρου. Με την βοήθεια των μετρήσεών του που είχαν 35 φορές μεγαλύτερη αναλυτικότητα σε σύγκριση με ό,τι είχε επιτευχθεί μέχρι τώρα, στις αρχές του 2003 οι επιστήμονες μπόρεσαν να προσδιορίσουν με μεγαλύτερη ακρίβεια την ηλικία του σύμπαντος. Είναι 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια, με περιθώριο λάθους μόλις 1%.
Τα παραπάνω στοιχεία, αποδεικνύουν ότι το σύμπαν ούτε αιώνιο είναι, ούτε παλλόμενο, αλλά έχει μια αρχή. Και γνωρίζουμε με ακρίβεια πλέον πότε ξεκίνησε. Και εννοούμε αρχή στον χρόνο. Ή για να είμαστε πιο ακριβείς, εννοούμε ότι και ο χωροχρόνος είχε μια αρχή. Γιατί σύμφωνα με την θεωρία της Σχετικότητας, ο ίδιος ο χωροχρόνος, «είναι κάτι». Δεν είναι αφηρημένη έννοια, αλλά μια σαφώς υπαρκτή «οντότητα», που ορίζεται και μεταβάλλεται από την ύλη που περικλείει.

 Όταν μιλάμε για την θεωρία της Σχετικότητας, δεν μιλάμε για τα αναπόδεικτα σημεία της. Μιλάμε για το θέμα της διαστολής του χωροχρόνου, το οποίο σαφώς μετρήθηκε, και είναι υπαρκτό, τόσο από τις διαφοροποιήσεις των ρολογιών των δορυφόρων, όσο και από τη διαφοροποίηση της τροχιάς του πλανήτη Ερμή σε σχέση με τη Νευτώνεια θεωρία.
Όσο απομακρύνεται η ύλη του Σύμπαντος, τόσο ξεχειλώνει ο χωροχρόνος μας. Και αυτό σημαίνει ότι κάποτε ξεκίνησε από ένα μικρό σημείο, στην αρχή του σύμπαντος, πριν από 13,7 δισεκατομμύρια χρόνια.

 Ο Einstein, με την Γενική θεωρία της Σχετικότητας και με τις εξισώσεις πεδίου, συνέδεσε την μετρική του χωροχρόνου με το συνολικό ποσό ύλης-ενεργείας του Σύμπαντος, δηλαδή έδειξε ότι η γεωμετρία του χωροχρόνου επηρεάζεται από την ύλη-ενέργεια, αλλά και οι κινήσεις των υλικών σωμάτων καθορίζονται από την γεωμετρία αυτήν. Η λύση των εξισώσεων πεδίου, που πρότεινε ο Einstein, αντιστοιχούσε σε ένα στατικό Σύμπαν, άρα ένα Σύμπαν χωρίς ιστορία, σύμφωνα με το κλασικό ιδεώδες, που περιελάμβανε την αντιστρεπτότητα των διαδικασιών, άρα την συμμετρία ως προς τον χρόνο του παρελθόντος και του μέλλοντος. Αργότερα οι Friedmann και Lemaitre έδειξαν ότι ένα τέτοιο Σύμπαν είναι εξαιρετικά ασταθές και με την παραμικρή διαταραχή θα μπορούσε να καταστραφεί. Τελικώς έχουμε φθάσει στο αποδεκτό καθιερωμένο πρότυπο της Μεγάλης Έκρηξης, το οποίο υποστηρίζεται σταθερά από κρίσιμα πειραματικά δεδομένα, όπως η πειραματική επαλήθευση του νόμου του Hubble και της ακτινοβολίας υποβάθρου των 2.7 Κ.
Για το μοντέλο του πληθωριστικού σύμπαντος ο Prigogine τονίζει πως «Τα αποτελέσματα είναι πολύ ενδιαφέροντα. Δείχνουν την δυνατότητα μιας μη αντιστρεπτής διαδικασίας που μετασχηματίζει την βαρύτητα σε ύλη». Σε ένα άλλο σημείο του γράφει: «Το ουσιώδες σημείο εδώ είναι ότι η γέννηση του Σύμπαντός μας δεν συνδέεται πλέον με μία ανωμαλία, αλλά με μία αστάθεια, ανάλογη με μία αλλαγή φάσεως ή με μία διακλάδωση». Και τονίζοντας την αναλογία ανάμεσα στην γεωμετρία και την ύλη, από τη μια, και στην ισοδυναμία μηχανικού έργου και θερμότητας, από την άλλη, δράττεται της ευκαιρίας να τονίσει την σημασία του δεύτερου θερμοδυναμικού νόμου, ο οποίος "σπάει " αυτήν την έννοια της ισοδυναμίας: το μηχανικό έργο μπορεί πάντα να μετατρέπεται σε θερμότητα, όμως το αντίστροφο δεν ισχύει. 'Ετσι και στην περίπτωση του χωροχρόνου και της ύλης: Ο μετασχηματισμός του χωροχρόνου σε ύλη αντιστοιχεί σε μία μη αντιστρεπτή εκλυτογενή διαδικασία, η οποία παράγει εντροπία. Η αντίστροφη διαδικασία, η οποία θα μετασχημάτιζε την ύλη σε χωρόχρονο, αποκλείεται. »

Η γέννηση λοιπόν του Σύμπαντος οφείλεται στον μετασχηματισμό του χωρόχρονου σε ύλη και μεταφράζεται σε μία έκρηξη της εντροπίας.

Η μοναδικότητα του ακτίστου ως πρώτη αιτία

Αναλύσαμε σε προηγούμενο άρθρο ότι κάθε αποτέλεσμα ΣΤΗΝ ΚΤΙΣΗ, έχει και μια αιτία. Η αιτία του σύμπαντος είναι το Big Bang, (ή το «πληθωρισμικό σύμπαν», ή οτιδήποτε άλλο προβλέπει η κάθε θεωρία). Και ποια είναι η αιτία του Big Bang; Ο Θεός. Και ποια είναι η αιτία του Θεού; Ο Θεός δεν έχει αιτία. Μα κάθε αποτέλεσμα έχει μια αιτία. Ο Θεός αποτελεί την εξαίρεση. Άρα, η θεωρία αιτίου - αιτιατού έχει ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΜΙΑ εξαίρεση. Και γιατί η εξαίρεση αυτή θα πρέπει να είναι ο Θεός; Γιατί να μην είναι το ίδιο το Big Bang η εξαίρεση, ή γιατί να μην υπάρχει κάτι άλλο ΠΡΙΝ από τον Θεό, το οποίο να είναι αυτό η εξαίρεση; Ή γιατί να μη δεχθούμε μια πιο πρώτη αιτία από τον ίδιο τον Θεό;
Κατ’ αρχήν, το να μιλήσουμε για μια προηγούμενη αιτία του Θεού, είναι άτοπο για δύο λόγους:

1. Επειδή οδηγεί σε απειρισμό αιτιών, και απλώς μεταθέτει το πρόβλημα χωρίς ποτέ να το λύνει. Και 2. Επειδή αφού ο Θεός είναι άκτιστος, δηλαδή ΕΚΤΟΣ ΧΡΟΝΟΥ, δεν τίθεται θέμα ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗΣ αιτίας, γιατί έξω από τον Χωροχρόνο δεν υπάρχει η έννοια του «πριν».

Η ΠΡΩΤΗ ΑΙΤΙΑ, όποια κι αν είναι αυτή, πρέπει κατ’ ανάγκην να δεχθούμε ότι έχει τον λόγο ύπαρξής της ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ. Η διαφορά της άκτιστης πρώτης αιτίας από τις κτιστές που είναι στο σύμπαν, είναι η λύση. Δεν μπορούν να μπουν όλες οι αιτίες (κτιστές και άκτιστη) σε ένα τσουβάλι. Γιατί η πρώτη αιτία, ΜΟΝΟ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΤΟΣ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟΥ μπορεί να θεωρηθεί ως «πρώτη αιτία».
Κάτι τέτοιο, (η ιδιότητα «πρώτη αιτία»), δεν μπορεί να αποδοθεί σε «ενδοχωροχρονικές οντότητες», γιατί ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΧΩΡΟΧΡΟΝΟ ΕΧΟΥΝ ΑΙΤΙΑ. Χωρίς καμία απολύτως εξαίρεση. Και ΜΟΝΟ ΑΝ Η ΠΡΩΤΗ ΑΙΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΞΩΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ μπορεί να μην έχει αρχή. Γιατί η αρχή προϋποθέτει χρόνο, και αντιθέτως, κάτι που δεν έχει χρόνο, δεν χρειάζεται αρχή. Για «κάτι» που δεν είναι στον χωροχρόνο, ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να ΜΗΝ έχει «αρχή», γιατί η αρχή είναι ιδιότητα τού χρόνου. Όπως ακριβώς επιβάλλεται για τις χωροχρονικές οντότητες να έχουν αρχή. Και ξεκάθαρα, αυτή είναι η βασική διαφορά κτιστού και ακτίστου.

Με δύο λόγια, το τέλος τής έρευνας, είναι «κάτι» που βρίσκεται «ΕΚΤΟΣ» χωροχρόνου. (Και το «εκτός» το βάζω σε εισαγωγικά, γιατί δεν έχει νόημα ως τοπικός προσδιορισμός, αλλά ως άρνηση τού χωροχρόνου).
Συνοψίζω για να μην αφήσω παρανοήσεις: Αναγκαία ιδιότητα τών χωροχρονικών όντων, είναι η ύπαρξη αρχής και αιτίας. Αντιθέτως, αναγκαία ιδιότητα τών εξωσυμπαντικών οντοτήτων, είναι Η ΑΝΥΠΑΡΞΙΑ αρχής και αιτίας, ως «άχρονα». Δεν είναι θεωρία. Είναι αναγκαία λογίκευση.


Από τι ορίζονται τα κβάντα

Εδώ όμως πρέπει κατ ανάγκην να σταθούμε σε μία εσφαλμένη τοποθέτηση ορισμένων συζητητών του θέματος αυτού. Αυτοί λένε: «Η κβαντική φυσική, μας δίνει τη δυνατότητα να δεχθούμε ένα σύμπαν χωρίς πρώτη αιτία, καθώς μπορεί να έχει προκύψει από μια τυχαία κβαντική διακύμανση του κενού».
Με αυτά τα λόγια όμως, δεν καταλαβαίνουν ότι πάλι πρέπει να καταφύγουν σε προηγούμενη αιτία. Γιατί οι κβαντικές διακυμάνσεις, καθορίζονται από ΤΟΥΣ ΝΟΜΟΥΣ ΤΩΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ. Από τη στιγμή λοιπόν που υπακούουν στους νόμους τών πιθανοτήτων, ο κβαντικός αιθέρας, που δημιουργεί τις αναταράξεις αυτές, είναι ΠΑΡΑΓΩΓΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ ΤΩΝ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΩΝ. Ο κβαντικός αιθέρας, ΟΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠ’ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΝΟΜΟ.
Ξεκάθαρα πράγματα. Και κάθε νόμος, έχει και νομοθέτη. Πρέπει λοιπόν να αναζητήσουμε την αιτία όχι τού «κβαντικού αιθέρα» πλέον, αλλά τού νόμου τών πιθανοτήτων. Αντιλαμβάνεστε ότι το θέμα ήδη έχει «αποϋλοποιηθεί» εντελώς.
Και εδώ θα κάνω μια ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΗ: Ο νόμος τών πιθανοτήτων, ερευνάται σήμερα, πόσο επηρεάζεται από τον ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗ, δηλαδή από τη νόηση (!!!)

Η απάντησή λοιπόν στα παραπάνω, συνοψίζεται σε δύο σημεία:

1. Είναι σφάλμα να θεωρήσουμε μαζί χωροχρονικά και μη χωροχρονικά όντα με όρους χωροχρόνου (ως αιτίες), γιατί έχουν διαφορετικές ιδιότητες, και

2. Τα κβαντικά σωματίδια τού κενού, δεν εμφανίζονται αυθαίρετα, αλλά η εμφάνισή τους διέπεται από ΝΟΜΟΥΣ, που είναι σε τελευταία ανάλυση οι ακόμα πιο βασικές αιτίες ύπαρξης της κτίσης.
Αυτά τα δύο σημεία, απαντούν σε όλες τις θεωρήσεις που λένε ότι δεν χρειάζεται η πρώτη αιτία για τον κβαντικό αιθέρα και για τη δημιουργία τού σύμπαντος.

Και θα συνεχίσω με τις εξής σκέψεις.

Είπαμε στα προηγούμενα, ότι ένα ον αχωροχρονικό, το οποίο κατά φιλοσοφική ανάγκη πρέπει να είναι νοήμον, δεν μπορεί να περιορίζεται ως αιτία ούτε στο χώρο, ούτε στο χρόνο, αλλά να τα διαποτίζει πλήρως. Και ένας τέτοιος Δημιουργός, δεν είναι μόνο «υποκινητής» τής μεγάλης έκρηξης, αλλά και ΣΥΝΤΗΡΗΤΗΣ τού σύμπαντος. Ότι ορίζει κάθε σωματίδιο στο σύμπαν.
Προσέξτε λοιπόν την εξής εκπληκτική επιβεβαίωση! ΠΑΝΤΟΥ, ΣΕ ΟΛΟ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ, ο χωροχρόνος ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΥΠΟΣΤΑΣΗ από τον «αυτόματα» εμφανιζόμενο, (αλλά υποκείμενο στους ΝΟΜΟΥΣ τών πιθανοτήτων) κβαντικό αιθέρα (!!!)

Καταλήγουμε λοιπόν να αντιληφθούμε, αυτό που ανέκαθεν διδάσκει η Χριστιανική θεολογία, ότι ο Θεός δίνει συνεχώς ύπαρξη, (συγκρατεί) το σύμπαν ανά πάσα στιγμή. Ανά πάσα στιγμή συγκροτεί τον χωροχρόνο, ΜΕ ΣΑΦΩΣ ΟΡΙΣΜΕΝΟ τρόπο, από τους νόμους τών πιθανοτήτων.

Όταν μιλάμε για Δημιουργό Θεό, δεν μπορούμε να μιλάμε μόνο για την «εκκίνηση», αλλά και για τη συνέχιση τού σύμπαντος να διατηρεί την υπόσταση τού χωροχρόνου του, «ΕΚ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝΟΣ», με βάση τις ενέργειες τού Θεού, τις οποίες εμείς βιώνουμε ως «νόμους τών πιθανοτήτων» εξ’ αιτίας τής συνέπειας με την οποία Εκείνος ενεργεί στον κόσμο. Είναι έτσι εμφανές πόσο ταιριαστή είναι η Χριστιανική θεολογία με την παρατήρηση της επιστήμης.
Η «πρώτη αιτία» λοιπόν, που μόνο νοήμων μπορεί να θεωρηθεί, νοείται Δημιουργός όχι μόνο τής αρχής τού σύμπαντος, αλλά τής ύπαρξής του συνολικά.
Και εφόσον τα νοήμονα όντα (οι παρατηρητές) επηρεάζουν την πραγματικότητα, όπως έχει αποδείξει η Κβαντική φυσική, τότε έχουμε μια σαφέστατη απόδειξη για το ρόλο τής νόησης στη δημιουργία, και για το ρόλο τών νοημόνων όντων σε αυτή, αν επηρεάζουν το έργο τού Νομοθέτη με την παρατήρησή τους.
Και αν το καλοσκεφθούμε, θα δούμε ότι έτσι λύνεται και το μυστήριο τής «κβαντικής παρατήρησης», που θέλει τα σωματίδια να λειτουργούν ανάλογα με την παρατήρηση, σαν να είναι ζωντανά. Δεν είναι αυτά ζωντανά, αλλά επηρεάζονται από τη νόηση όχι μόνο του Κτίστη, αλλά και των νοημόνων κτισμάτων, των παρατηρητών.

Read More

που είσαι ω αδελφέ ?

Ο Ήλιος είναι ένα σχετικά μικρό άστρο που λάμπει στο σκοτεινό και κενό διάστημα. Πριν από δισεκατομμύρια χρόνια όμως δεν ήταν ολομόναχος. Ο Ήλιος γεννήθηκε σε ένα σμήνος αστέρων, παρέα με χιλιάδες άλλους μικρούς και μεγάλους αστέρες. Νέος δορυφόρος θα προσπαθήσει τώρα να εντοπίσει τα χαμένα «αδέλφια» του Ήλιου που έχουν διασκορπιστεί σήμερα στο γαλαξία μας.

ΠοΟ ουρανός είναι σχετικά σκοτεινός τη νύχτα επειδή το ηλιακό μας σύστημα είναι σχετικά απομονωμένο και τα πλησιέστερα σε μας άστρα είναι τόσο μακριά που μόλις διακρίνονται σαν μικρά φωτεινά σημάδια. Από την άλλη, άστρα που βρίσκονται πολύ μακριά δεν μπορούμε καν να διακρίνουμε το ένα από το άλλο και το μόνο που βλέπουμε είναι μια διάχυτη και θολή γαλακτόμορφη λάμψη που σχηματίζει μια λωρίδα στο νυχτερινό ουρανό, τη Γαλαξία Οδό των αρχαίων. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που οι αστροφυσικοί θεωρούσαν παλιότερα ότι ο Ήλιος γεννήθηκε και εξελίχτηκε σε μια περιοχή με σχετικά λίγα άστρα, απομακρυσμένα μεταξύ τους.

Γνωρίζουμε όμως ότι τα περισσότερα άστρα γεννιούνται σε αστρικά σμήνη, τα οποία περιλαμβάνουν ακόμη και χιλιάδες άλλα άστρα. Το ίδιο πιστεύεται ότι έχει γίνει με τον Ήλιο, που άρχισε να λάμπει πριν από 4,6 δισεκατομμύρια χρόνια. Ενδείξεις γι’ αυτό προέρχονται από τη μελέτη αρχέγονων μετεωριτών οι οποίοι αποτελούν τα «συντρίμμια» από το σχηματισμό του Ήλιου και των πλανητών. Συγκεκριμένα, οι μετεωρίτες αυτοί βρέθηκε ότι εμπεριέχουν νικέλιο-60, το οποίο σχηματίζεται από τη ραδιενεργό διάσπαση του σιδήρου-60, ο οποίος, απ’ όσο γνωρίζουμε, συντίθεται κατά κύριο λόγο στους πυρήνες γιγάντιων άστρων και απελευθερώνεται στο διάστημα καθώς τα άστρα αυτά διαμελίζονται σε κολοσσιαίες εκρήξεις σουπερνόβα. Ο σίδηρος-60, που απελευθερώνεται στη διάρκεια της αστρικής έκρηξης, διασπάται ραδιενεργά σε νικέλιο-60 με χρόνο υποδιπλασιασμού 2,6 εκατομμύρια χρόνια. Σύμφωνα με τις μελέτες που έχουν γίνει, ο σουπερνόβα θα πρέπει να έχει εκραγεί σε μια απόσταση το πολύ 5 ετών φωτός από τον Ήλιο για να εμπλουτίσει με σίδηρο-60 τους μετεωρίτες.

Πολλοί «Ήλιοι» φώτιζαν τη Γη

Το άστρο που διαμελίστηκε στην έκρηξη σουπερνόβα θα πρέπει να ήταν τεράστιο, με μάζα 15-25 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής. Τόσο γιγάντια άστρα σχηματίζονται πάντα μαζί με χιλιάδες άλλα μικρότερα. Προσομειώσεις  που έκανε ο Simon

Portegies  Zwart, του πανεπιστημίου Leiden της Ολλανδίας, δείχνουν ότι ο Ήλιος γεννήθηκε σε ένα αστρικό σμήνος που εμπεριείχε κάπου 1.500-3.500 άλλα άστρα. Εάν ήταν ποτέ δυνατό να δούμε με τα ίδια μας τα μάτια αυτές τις πρώτες στιγμές μετά τη γένεση του ηλιακού συστήματος, ο ουρανός τη νύχτα όχι μόνο δεν θα ήταν όσο σκοτεινός είναι σήμερα αντίθετα θα ήταν γεμάτος υπέρλαμπρα άστρα

πολλά από τα οποία θα ήταν τόσο φωτεινά όσο και η πανσέληνος. Μερικά μάλιστα θα ήταν ορατά και τη μέρα και η φωτεινότητά τους θα ήταν τόσο έντονη που θα προκαλούσε πόνο στα μάτια! Το σμήνος στο οποίο γεννήθηκε  o Ήλιος έχει προ πολλού διασπαστεί και τα άλλα άστρα που εμπεριείχε έχουν πλέον διασκορπιστεί στο γαλαξία.

έΟι προσομοιώσεις του Simon P. Zwart δείχνουν ότι είναι δυνατό να εντοπιστούν τα «αδέλφια» του Ήλιου. Η αναζήτηση αρχίζει το 2013 με την εκτόξευση του

δορυφόρου Gaia (Global Αstrometric Ιnterferometer forΑstrophysics) της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας ESA με αποστολή να χαρτογραφήσει μεγάλο μέρος του γαλαξία. Τα «αδέλφια» του Ήλιου κατανέμονται σήμερα σε ένα ημικύκλιο που ακολουθεί  την τροχιά του Ήλιου γύρω από το γαλαξία, με κάποια από αυτά να προπορεύονται και κάποια άλλα να έπονται του Ήλιου. Το πρώτο μέρος της έρευνας στοχεύει να εντοπίσει  άστρα σε σημεία που υποθετικά θα μπορούσαν να προέρχονται από το ίδιο σμήνος με τον Ήλιο. Όταν εντοπιστούν οι υποψήφιοι, η ταυτότητά τους μπορεί να εξακριβωθεί με μεγαλύτερη ασφάλεια έπειτα από εξέταση της χημικής σύστασής τους, που θα πρέπει να θυμίζει εκείνη του δικού μας άστρου.

«Ίσως καταφέρουμε να βρούμε όλα τα «αδέλφια» του Ήλιου. Είναι δυνατό  να υπολογίσουμε τις παλαιότερες τροχιές και να μάθουμε σε ποιο σημείο του γαλαξία  είχαν σχηματιστεί. Μπορεί να φανούμε τυχεροί και ορισμένες παρατηρήσεις να επιβεβαιώσουν τη  θεωρία.ζει. Αυτές με τη σειρά

Δεδομένα που παραπλανούν

Η υπόθεση ότι ο Ήλιος σχηματίστηκε  σε ένα αστρικό σμήνος συγκρούεται με την κλασική εικόνα που έχουμε γι’ αυτά . Παραδοσιακά, τα αστρικά σμήνη χωρίζονται σε δύο κατηγορίες: τα ανοικτά ή γαλαξιακά και τα σφαιρωτά σμήνη. Τα πρώτα είναι κατά κανόνα νεότερα, πιο αραιά και κατανέμονται στο επίπεδο του γαλαξία, σε αντίθεση με τα σφαιρωτά τα όποια είναι πολύ μεγαλύτερης ηλικίας, πολύ πυκνότερα και κατανέμονται γύρω από όλο το γαλαξία και όχι μόνο στο επίπεδό του. Το πρόβλημα είναι ότι ο Ήλιος δεν ταιριάζει σε καμιά από τις δύο κατηγορίες. Η ηλικία του (4,6 _δισεκατομμύρια χρόνια) δείχνει ότι πρέπει να γεννήθηκε σε σφαιρωτό σμήνος, ενώ η θέση του στο γαλαξιακό δίσκο και η σχετική απομόνωσή του από άλλα άστρα υποδηλώνει ότι πρέπει να προέρχεται από ανοικτό γαλαξιακό σμήνος.

Τις τελευταίες δεκαετίες όμως οι αστρονόμοι συνειδητοποίησαν ότι  δεν υφίστανται ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές αναφορικά με την κατανομή κάθε σμήνους στη μια ή την άλλη κατηγορία. Αυτό έγινε πιο ξεκάθαρο με τη μελέτη του αστρικού σμήνους R136, που ανήκει στο Μεγάλο Νέφος του Μαγγελάνου, ένα γαλαξία που είναι _δορυφόρος του δικού μας. Όταν ανακαλύφθηκε το σμήνος αυτό το 1960,οι αστρονόμοι θεώρησαν αρχικά ότι επρόκειτο για ένα πραγματικά τεράστιο άστρο 2.000 φορές μεγαλύτερο από τον Ήλιο. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα Γερμανοί αστροφυσικοί_ απέδειξαν ότι το αντικείμενο  R136 ήταν ένα πυκνό σμήνος 10.000 νεογέννητων άστρων ηλικίας λίγων  μόνο εκατομμύριων ετών. Επρόκειτο δηλαδή  για ένα αστρικό σμήνος τόσο πυκνό όσο ένα σφαιρωτό σμήνος, αλλά συγχρόνως τόσο μικρής ηλικίας όσο ένα γαλαξιακό σμήνος. Αργότερα εντοπίστηκαν και άλλα παρόμοια νεαρά σμήνη άστρων στο γαλαξία.

«Η ανακάλυψη ότι χιλιάδες άστρα σχηματίζουν σμήνη τόσο πυκνά που μας δίνουν την εσφαλμένη εντύπωση ότι πρόκειται για γιγάντιο άστρο μάς άνοιξε κυριολεκτικά τα μάτια. Γι’ αυτό υποθέτουμε ότι τα περισσότερα αστέρια σαν τον Ήλιο έχουν γεννηθεί  σε σμήνη όπως το R136. Ένα τέτοιο αστρικό σμήνος γεννιέται μέσα σε ένα γιγάντιο νέφος αερίων  και σκόνης και εξελίσσεται  είτε σε σφαιρωτό είτε σε ανοικτό σμήνος ανάλογα με τη μάζα του και την ευρύτερη περιοχή στην οποία βρίσκεται»  εξηγεί ο Simon P. Zwart. (Επάνω φωτό). 

Κοντά στα «αδέλφια» του

Έπειτα από 27 περιφορές γύρω από το γαλαξία τα άστρα πορεύονται χωριστά. Εξακολουθούν να βρίσκονται περίπου στην τροχιά του Ήλιου, αλλά έχουν σκορπίσει σαν μαργαριτάρια περασμένα σε κλωστή σε έκταση ίση με περίπου το1/3 της περιφέρειας που αντιστοιχεί στην τροχιά του Ήλιου μέσα στο γαλαξία. Οι προσομοιώσεις του Simon R. Zwart δείχνουν ότι γύρω στα 50 «αδέλφια» του Ήλιου εξακολουθούν να βρίσκονται σε απόσταση 300 ετών φωτός από το άστρο μας. Εντοπίζονται καλύτερα στο επίπεδο του γαλαξία και στην κατεύθυνση που

κινείται ο Ήλιος καθώς ταξιδεύει στο γαλαξία όπως και στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση.

Ο αστρονόμος και οι συνάδελφοί του αναζήτησαν τους «αδελφούς» του Ήλιου στον αστρικό κατάλογο του ευρωπαϊκού δορυφόρου Ίππαρχος, ο οποίος τη δεκαετία του 1990είχε μετρήσει τις αποστάσεις 120.000 άστρων ορίζοντας τις θέσεις και τις κινήσεις τους. Επειδή όμως τα δεδομένα που συνέλεξε ο Ίππαρχος δεν είναι τόσο ακριβή ώστε να εξαγάγουμε ασφαλή συμπεράσματα, οι ελπίδες στρέφονται τώρα στο νέο διαστημικό σκάφος Gaia, που είναι εφοδιασμένο με προηγμένη τεχνολογία για να μετρήσει τις ακριβείς θέσεις και τις ταχύτητες ενός δισεκατομμυρίου άστρων που υπάρχουν στο γαλαξία καθώς και να αναλύσει

την ακτινοβολία που εκπέμπουν.

Στην ανάλυση των μετρήσεων θα πάρουν μέρος και ομάδες από τα πανεπιστήμια Αθηνών και Θεσσαλονίκης, το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και το Εθνικό Αστεροσκοπείο.

Μ@stermind  για το Sc4all

Read More

ΤΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ

ΤΟ ΥΙΟΘΕΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΔΙ ΤΗΣ ΓΗΣ

Οι επιστήμονες, εδώ και χρόνια, πιστεύουν ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε μετά από μία σφοδρή σύγκρουση ενός μεγάλου ουράνιου σώματος όσο ο 'Αρης πάνω στη Γη, πριν από περίπου 4,5 δισ. χρόνια. Όμως αυτή η επικρατούσα θεωρία τίθεται τώρα σε αμφισβήτηση, καθώς μία νέα χημική ανάλυση των σεληνιακών πετρωμάτων, όσον αφορά την ποσότητα του τιτανίου, διαπίστωσε ότι είναι υπερβολικά όμοια με την αντίστοιχη των γήινων πετρωμάτων, κάτι που δεν δικαιολογείται αν το φεγγάρι είχε σχηματιστεί από δύο διαφορετικά σώματα, τη Γη και το άλλο που έπεσε πάνω της. Η θεωρία αυτή που αναπτύχθηκε το 1976 έγινε δεκτή από μεγάλη ομάδα επιστημόνων για ποικίλους λόγους. Ένας ήταν η ανάγκη πιστοποίησης του ερευνητικού προγράμματος Apollo και του ξαφνικού του τέλους (εφόσον η σελήνη ήταν παιδί της γης , δεν είχε τίποτε το ΄΄εξωτικό΄΄ να προσφέρει ) Άλλος λόγος ήταν η προσπάθεια να εξηγηθεί η αφύσικα τέλεια θέση της σελήνης σε συνδυασμό με την απόσταση γης -ήλιου. Σε κάθε περίπτωση ήταν ιδανική για να ξεκινήσει μια ατέρμονη θεωρία για το πως και πότε ένα σώμα στο μέγεθος του Άρη έπεσε επάνω στην νεοσύστατη γη ..χωρίς να έχει αφήσει κατα περίεργο τρόπο κανένα σημάδι στην επιφάνειά της ή και κάτω από αυτή.

  Οι ερευνητές του πανεπιστημίου του Σικάγο, με επικεφαλής την γεωχημικό Τζουντζούν Ντρανγκ του πανεπιστημίου του Σικάγο, που δημοσίευσαν τη σχετική μελέτη στο περιοδικό γεωεπιστήμης «Nature Geoscience», σύμφωνα με το «Science» και το «Nature», χρησιμοποίησαν ένα φασματογράφο μάζας για να κάνουν την πιο ακριβή μέτρηση που έχει γίνει μέχρι σήμερα, της αναλογίας των ισοτόπων τιτανίου-50 και τιτανίου-47, τα οποία περιέχονται στα δείγματα σεληνιακών βράχων που έφεραν για μελέτη στη Γη οι αποστολές «Απόλλων» τη δεκαετία του ΄70 (τα άτομα των περισσότερων χημικών στοιχείων, όπως το τιτάνιο, υπάρχουν στη φύση σε ελαφρώς διαφορετικές μορφές, που λέγονται ισότοπα και έχουν διαφορετικές μάζες ανάλογα με τον αριθμό των νετρονίων στον πυρήνα τους).
Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η αναλογία των δύο ισοτόπων στη Σελήνη είναι ουσιαστικά ίδια με αυτή που υπάρχει στον μανδύα της Γης (το στρώμα μεταξύ του φλοιού και του πυρήνα), δηλαδή περίπου 4 μέρη ανά εκατομμύριο. Όμως αυτή η ομοιότητα δεν δικαιολογείται, αν η Σελήνη, από γεωλογική άποψη, αποτελεί όχι κομμάτι μόνο της Γης, αλλά μίγμα δύο ουρανίων σωμάτων. Κανονικά, η χημική «υπογραφή» της Σελήνης θα έπρεπε να αντανακλά και τους δύο «γονείς» της, τόσο τη Γη, όσο και το άλλο άγνωστο σώμα που συγκρούστηκε με τον πλανήτη μας. Το σώμα αυτό πρέπει να είχε διαφορετική γεωχημική σύσταση από τη γήινη, αφού οι μελέτες μετεωριτών που έχουν πέσει στη Γη από το διάστημα, δείχνουν ότι έχουν αφθονία ισοτόπων τιτανίου (έως 600 μέρη ανά εκατομμύριο).

  Οι επιστήμονες έχουν υπολογίσει ότι, μετά την τρομακτική πρόσκρουση και τα υλικά που εκτινάχτηκαν στο διάστημα για να σχηματίσουν τελικά το δορυφόρο μας, η Γη συνεισέφερε κατά προσέγγιση έως το 60% της Σελήνης και το άλλο σώμα τουλάχιστον το 40%. Έτσι, η Σελήνη δεν θα έπρεπε σήμερα να έχει ακριβώς ίδια με τη Γη αναλογία των ισοτόπων τιτανίου στο έδαφός της.
  Η νέα ανάλυση δεν είναι η μόνη που ρίχνει σοβαρή σκιά αμφιβολίας στην προέλευση της Σελήνης. Οι επιστήμονες ήδη γνωρίζουν ότι η αναλογία των ισοτόπων οξυγόνου στα σεληνιακά πετρώματα είναι επίσης ίδια με αυτή στον μανδύα της Γης. Η ανακάλυψη ότι κάτι ανάλογο συμβαίνει με το τιτάνιο, ενισχύει την άποψη ότι κάτι πάει λάθος με την κυρίαρχη θεωρία δημιουργίας της Σελήνης.
Μία εναλλακτική θεωρία, που θα εξηγούσε καλύτερα τα νέα στοιχεία, είναι ότι η Σελήνη δημιουργήθηκε αποκλειστικά από τη Γη, όταν ένα τμήμα της τελευταίας αποκόπηκε, όσο ακόμα η φυγόκεντρη δύναμη του πλανήτη μας ήταν ισχυρότερη από την κεντρομόλο δύναμη της βαρύτητας. Όμως και αυτό το σενάριο έχει διάφορες αδυναμίες. Από την άλλη, οι επιστήμονες προσπαθούν να φανταστούν μία κατάλληλη τροποποίηση του κυρίαρχου μοντέλου της δημιουργίας της Σελήνης μετά από πρόσκρουση, έτσι ώστε να εξηγούνται και τα νέα στοιχεία. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δεν υπάρχει ακόμα οριστική απάντηση για τον τρόπο που δημιουργήθηκε το φεγγάρι.

ΠΟΣΕΣ ΦΟΡΕΣ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΗΚΑΜΕ ?

Στις 7:35 το πρωί της 23ης Φεβρουαρίου 1987, ένα χιλόμετρο κάτω από το έδαφος, ο Γιαπωνέζικος ανιχνευτής νετρίνων Kamiokande II κατέγραψε 11 νετρίνο σε 15 δευτερόλεπτα. Αυτό δεν ακούγεται δραματικό, αλλά τα νετρίνο είναι δύσκολο να ανιχνευτούν γιατί αλληλεπιδρούν πολύ ασθενώς με την ύλη. Κανονικά, ο ανιχνευτής καταγράφει μόνο ένα ζευγάρι νετρίνο την ημέρα από τον Ήλιο, έτσι αυτό έδειξε ένα θεαματικό γεγονός κάπου στο Σύμπαν: ένα γιγαντιαίο αστέρι είχε πεθάνει.



Το μέγεθος είναι το πάν

Πιθανόν η πιο σημαντική ιδιότητα που καθορίζει τη μοίρα ενός αστεριού είναι η μάζα του. Όπως περιγράφεται νωρίτερα σ΄αυτή τη σειρά άρθρων (Boffin & Pierce-Price, 2007), τα αστέρια με παρόμοια μάζα σαν το δικό μας Ήλιο πεθαίνουν χωρίς καμιά αναστάτωση: καίνε το ήλιο σε άνθρακα και οξυγόνο, μετά ελευθερώνουν τα εξωτερικά τους στρώματα σαν πλανητικά νεφελώματα και μέσα σε δισεκατομμύρια χρόνια ο πυρήνας κρυώνει για να σχηματίσει ένα λευκό νάνο.

Τα μεγαλύτερης μάζας αστέρια έχουν μικρότερο χρόνο ζωής και περισσότερο βίαιο πεπρωμένο. Ενώ ένα αστέρι του μεγέθους του Ήλιου μας μπορεί να ζήσει για δισεκατομμύρια χρόνια, αστέρια που έχουν οκτώ έως δέκα φορές τη μάζα του Ήλιου μας ζουν μόνο εκατομμύρια χρόνια γιατί τους τελειώνουν γρήγορα τα καύσιμα. Όταν αυτό συμβαίνει, η ισορροπία μεταξύ δύο βασικών δυνάμεων χάνεται: η βαρύτητα, η οποία τείνει να συμπιέζει την ύλη των αστεριών και η πίεση της ακτινοβολίας η οποία παράγεται από τις πυρηνικές αντιδράσεις στο πυρήνα και τείνει να διαστέλλει το αστέρι. Ο πυρήνας συμπιέζεται για να σχηματίσει ένα αστέρι νετρονίων και τα εξωτερικά στρώματα του αστεριού καταρρέουν (πέφτουν προς τα μέσα) και κατόπιν αναπηδούν από τον πολύ πυκνό πυρήνα σε μια γιγαντιαία έκρηξη: έναν τύπου ΙΙ σουπερνόβα.

Κύματα σωματιδίων, που περιλαμβάνουν και νετρίνο, φεύγουν από τον πυρήνα, μεταφέροντας τη βαρυτική ενέργεια του καταρρέοντος αστεριού. Τα εξωτερικά στρώματα που καταρρέουν απορροφούν πολλά από αυτά τα νετρίνο, οδηγώντας σε πάρα πολύ υψηλές θερμοκρασίες – τόσο υψηλές ώστε να προκαλέσουν τη σύντηξη στοιχείων όπως του χρυσού και του ουρανίου (όπως περιγράφεται στο Rebusco et al., 2007). Ένα μικρό μέρος αυτών των νετρίνο, ωστόσο, διαφεύγει από την ατμόσφαιρα του αστεριού που πεθαίνει και μπορεί να ανιχνευτεί στη γη, στην ησυχία βαθιά κάτω από την επιφάνεια του πλανήτη.

Ένας δεύτερος τύπος αστρικού κατακλυσμού συμβαίνει κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης ενός λευκού νάνου και ενός πολύ μεγαλύτερου κόκκινου γίγαντα με μια εκτεταμένη ατμόσφαιρα (εκατοντάδες εκατομμύρια χιλιόμετρα διάμετρο). Αν ένας λευκός νάνος και ένας κόκκινος γίγαντας γυρίζουν ο ένας γύρω από τον άλλο αποτελώντας ένα διπλό αστέρα, ο λευκός νάνος μπορεί να συσσωρεύσει υλικό από τον συνοδό του και να αυξήσει τη μάζα του (δείτε την εικόνα). Όταν ο λευκός νάνος ξεπεράσει τις 1.44 φορές τη μάζα του Ήλιου μας (το όριο Chandrasekhar), γίνεται ασταθής, ξεκινάει σύντηξη που παράγει βαρέα στοιχεία όπως το λανθάνιο και το ρούθιο και τελικά διασπάται σε μια γιγαντιαία έκρηξη: ένα τύπου Ι σουπερνόβα (δείτε την εικόνα).

Τα υπολείμματα ενός αστεριού


Έτσι τι απομένει μετά από αυτό το βίαιο και δραματικό γεγονός; Στο κέντρο της έκρηξης ενός αστεριού που είναι μικρότερο από 20 ηλιακές μάζες σχηματίζεται ένα αστέρι νετρονίων, με τη μάζα του να συμπιέζεται σε μια σφαίρα με ακτίνα μόνο δέκα χιλιομέτρων – αφάνταστα πυκνής. Το βάρος ενός κουταλιού του γλυκού από ένα αστέρι νετρονίων είναι ίσο με το βάρος όλων των οχημάτων (εκατομμύρια αυτοκίνητα, λεωφορεία, τρένα) που έχουμε εδώ στη Γη (Swinton, 2006). Λόγω της διατήρησης της στροφορμής (όσο μικρότερη η ακτίνα, τόσο γρηγορότερη η περιστροφή), τα αστέρια νετρονίων συχνά περιστρέφονται πάρα πολύ γρήγορα (εκατοντάδες περιστροφές το δευτερόλεπτο), και αυτό μπορεί να προκαλεί ραδιοκύματα προερχόμενα από τους μαγνητικούς πόλους, οπότε ονομάζουμε το αστέρι πάλσαρ

Ένα ακόμη πιο εξωτικό είδος υπολείμματος από το αστέρι νετρονίων ή το πάλσαρ είναι μια μαύρη τρύπα, που γεννιέται όταν ένα αστέρι με μάζα ίση τουλάχιστον με 20 ηλιακές μάζες εκρήγνυται σε ένα σουπερνόβα τύπου ΙΙ. Όταν ένα τέτοιας μάζας αστέρι πεθαίνει, η βαρυτική κατάρρευση δε σταματά με το σχηματισμό ενός αστέρα νετρονίων – αντιθέτως η καταρρέουσα ύλη παράγει ένα πολύ παράξενο φαινόμενο με θεωρητικό όγκο μηδέν και άπειρη πυκνότητα. Τίποτε δεν μπορεί να ξεφύγει από τη μαύρη τρύπα ή το κοντινό της περιβάλλον εκτός και αν ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός, αλλά κανένα φως δεν μπορεί να ξεφύγει την τεράστια βαρυτική έλξη – γι αυτό και το όνομα.

Εκτός από αστέρι νετρονίων και μαύρη τρύπα, μπορούμε συχνά να παρατηρήσουμε τα υπολείμματα των νεφών αερίων του αστεριού, που είχαν διασκορπιστεί από το σουπερνόβα. Ένα από αυτά τα εδιαφέροντα αντικείμενα είναι το νεφέλωμα Crab: το υπόλειμμα ενός σουπερνόβα που συνέβη γύρω στο 5500 π.Χ. και παρατηρήθηκε το 1054 από Κινέζους αστρονόμους. Όπως και άλλα υπολείμματα, θα διασκορπιστεί μέσα στο μεσοαστρικό χώρο στη διάρκεια χιλιάδων ετών.

Μαθαίνοντας από τους σουπερνόβα

Ακόμη και χωρίς τα πλεονεκτήματα των μοντέρνων τηλεσκοπίων, ένας σουπερνόβα σε ένα διπλανό γαλαξία είναι δύσκολο να χαθεί. Πρώτη φορά σουπερνόβα παρατηρήθηκε από Κινέζους αστρονόμους το 185 μ.Χ. Όταν ο σχηματισμός του νεφελώματος Crab παρατηρήθηκε στην Κίνα περίπου 800 χρόνια αργότερα, αυτός ο «επισκέπτης αστέρας» ήταν τόσο λαμπερός που ήταν ορατός μέρα μεσημέρι για εβδομάδες.

Η μέγιστη λαμπρότητα κάθε ξεχωριστής έκρηξης σουπερνόβα είναι παρόμοια (τα λέμε «κανονικά κεριά») γιατί οι μάζες που εκρήγνυνται είναι παρόμοιες. Συγκρίνοντας την αναμενόμενη λαμπρότητα με την παρατηρούμενη λαμπρότητα, μπορούμε να υπολογίσουμε πόσο μακριά είναι ο γαλαξίας που φιλοξενεί το σουπερνόβα. Αυτή η τεχνική είναι πολύ σημαντική για την «σκάλα της κοσμικής απόστασης»: είναι μέχρι στιγμής η καλύτερη μέθοδος για να μετρήσουμε την απόσταση απομακρυσμένων γαλαξιών. Και φυσικά, είναι ένας τρόπος να παρατηρήσουμε την πρώιμη ιστορία του Σύμπαντος: τη στιγμή που βλέπουμε μια μακρινή έκρηξη, το αστέρι αυτό το ίδιο θα έχει πεθάνει εδώ και καιρό.

Φυσικά, οι αστρονόμοι δε θέλουν να γνωρίζουν μόνο πόσο μακριά βρίσκεται ο γαλαξίας που φιλοξενεί ένα σουπερνόβα, αλλά επίσης θέλουν να χαρακτηρίσουν και τον ίδιο το σουπερνόβα. Χρησιμοποιούν λοιπόν δύο έμμεσες μεθόδους: τη φωτομετρία και τη φασματοσκοπία. Η φωτομετρία μετρά την λαμπρότητα που ελαττώνεται με το χρόνο και τη μέγιστη λαμπρότητα: αυτή είναι η τεχνική που χρησιμοποιείται για να υπολογιστεί η απόσταση των μακρινών γαλαξιών. Η φασματοσκοπία μας επιτρέπει να συμπεράνουμε τα χημικά στοιχεία στο σουπερνόβα με βάση τα χαρακτηριστικά τους μήκη κύματος. (όπως έχει εξηγηθεί στο Westra, 2007). Συνήθως οι αστρονόμοι εφαρμόζουν και τις δύο μεθόδους για να προσδιορίσουν τις φυσικές ιδιότητες του αστεριού που πεθαίνει, όπως η μάζα του, η θερμοκρασία και η φωτεινότητα.

Κοντινοί σουπερνόβα?

Μέχρι στιγμής, όλοι οι σουπερνόβα που έχουν παρατηρηθεί βρισκόταν πολύ μακριά από τη Γη, αλλά τι θα συνέβαινε αν ένα κοντινό αστέρι γινόταν σουπερνόβα; Ευτυχώς, οι σουπερνόβα είναι σπάνιοι, συμβαίνει ένας κάθε 50 με 100 χρόνια σε ένα κανονικό ελλειπτικό γαλαξία σαν το δικό μας. Ο τελευταίος σουπερνόβα που παρατηρήθηκε στο γαλαξία μας ήταν το 1572 και 1604, αν και τεράστια και πυκνά σύννεφα θα μπορούσαν να κρύψουν μερικές εκρήξεις στη μακρινή άκρη του γαλαξία μας. Ο πιο πρόσφατος και σχετικά κοντινός κατακλυσμός ήταν ο SN 1987A, ο οποίος το 1987 πυροδοτήθηκε στο Μεγάλο νέφος του Μαγγελάνου, έναν από τους μικρότερους συνοδούς γαλαξίες του γαλαξία μας, σε μια απόσταση περίπου 160000 έτη φωτός (δείτε την εικόνα): αυτή η έκρηξη ήτα ορατή με γυμνό μάτι. Πέρα από αυτό, οι αστρονόμοι παρατηρούν εκατοντάδες εκρήξεις σουπερόβα κάθε χρόνο σε μακρινούς γαλαξίες, μερικές φορές δύο στον ίδιο γαλαξίαw1.

Αποτελέσματα στη Γη

Λοιπόν τι αποτελέσματα θα είχε ένας κοντινός σουπερνόβα στη Γη; Οι σουπερνόβα παράγουν τεράστια ποσά ακτινοβολίας γ και σωματίδια όπως πρωτόνια και ηλεκτρόνια, που έχουν όλα τους πολύ υψηλές ενέργειες και θα μπορούσαν να καταστρέψουν την ατμόσφαιρα της Γης υποβιβάζοντας το όζον σε ατομικό οξυγόνο. Για παράδειγμα, οι ακτίνες γ μετατρέπουν το ατμοσφαιρικό άζωτο (N2) σε μονοξείδιο του αζώτου (NO) και άλλα οξείδια του αζώτου (NOx) που καταλύουν τη διάσπαση του όζοντος
 Χωρίς το προστατευτικό στρώμα του όζοντος, οι υπεριώδεις ακτίνες από τον Ήλιο μας θα έφθαναν στην επιφάνεια της Γης χωρίς να εμποδίζονται και θα κατέστρεφαν το φυτοπλαγκτόν (μικροσκοπικά φυτά που ζουν στη στήλη του νερού). Καθώς το φυτοπλαγκτόν αποτελεί ένα θεμελιώδες συστατικό της τροφικής αλυσίδας, η απώλειά του θα είχε ένα καταστρεπτικό αποτέλεσμα και στου περισσότερους άλλους οργανισμούς. Η υψηλής ενέργειας ακτινοβολία θα κατέστρεφε ζωντανά κύτταρα, προκαλώντας καρκίνο και γενετικές μεταλλάξεις: παρόμοια με μια βαριά δόση ακτίνων Χ. Είναι επίσης πιθανό ότι τα επίπεδα των ραδιενεργών στοιχείων στην ατμόσφαιρα θα αυξάνονταν με βλαβερά αποτελέσματα.
 Θα μπορούσε να είναι μια έκρηξη σουπερνόβα που προκάλεσε την Ορδοβική-Σιλουριακή μαζική εξαφάνιση περίπου 450 εκατομμύρια χρόνια πριν. Περισσότερες από τις μισές θαλάσσιες μορφές ζωής εξαφανίστηκαν σ’ αυτό το γεγονός, που πιστεύεται ότι είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εξαφάνιση σε αριθμό γενών που εξαφανίστηκαν. Πιστεύεται ότι η εξαφάνιση αυτή ήταν αποτέλεσμα της καταστροφής του φυτοπλαγκτόν και της μείωσης της θερμοκρασίας που προκάλεσε η αδιαφάνεια του διοξειδίου του αζώτου (NO2).
Είναι επίσης πιθανόν ότι η Γη υπέστη μια κοντινή έκρηξη σουπερνόβα περίπου 2.8 εκατομμύρια χρόνια πριν. Κατά τη διάρκεια της έκρηξης, ένα αστέρι που πεθαίνει ελευθερώνει ένα κύμα από ραδιενεργά στοιχεία που μπορεί να αποθηκευτούν στην επιφάνεια των πλανητών. Χαρακτηριστικά ραδιενεργά στοιχεία, για παράδειγμα ο σίδηρος-60, έχουν βρεθεί σε γεωτρήσεις του θαλάσσιου βυθού. Αυτά μπορεί να είναι απόδειξη ενός σουπερνόβα, αλλά η διαμάχη συνεχίζεται. Περισσότερη απόδειξη για μια πρόσφατη και τοπική έκρηξη σουπερνόβα είναι η τοπική φούσκα, μια κοιλότητα διαμέτρου 300 ετών φωτός, στο μεσοαστρικό μέσο όπου βρίσκεται το δικό μας ηλιακό σύστημα. Αυτή η φούσκα δημιουργήθηκε από διάφορες εκρήξεις σουπερνόβα, που έσπρωξαν το λεπτό περιβάλλον μεσοαστρικό μέσο.


Πηγές  science in school 

m@stermind  για το sc4all

Read More

Δεν παράγουμε μόνο χαράτσια αλλά και επιστήμη

Οι καθηγητές του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου Ευάγγελος Χριστοφόρου και Νίκος Παπαδόπουλος προτείνουν την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας από υδρογόνο, αξιοποιώντας μάλιστα ένα στοιχείο που υπάρχει άφθονο στον πλανήτη μας: το θαλασσινό νερό
Τα οφέλη; Η δαπάνη ενέργειας είναι... μικρότερη από την ενέργεια εξόρυξης και κατεργασίας του πετρελαίου ή του φυσικού αερίου, η
τεχνική είναι βιομηχανικά υλοποιήσιμη και η ανάπτυξή της μπορεί να γίνει αποκλειστικά…στη χώρα μας. Το ΤΕΙ Ηπείρου έχει αναλάβει την ολοκλήρωση της οικονομοτεχνικής μελέτης και την εξεύρεση επενδυτών.Από την μελέτη προκύπτει:

1. Η δαπάνη ενέργειας για την παραγωγή υδρογόνου όγκου V που θα έχει την θερμική ενέργεια ίση με βενζίνη/πετρέλαιο/φυσικού όγκου V’ είναι αρκετά μικρότερη από την ενέργεια εξόρυξης και κατεργασίας του πετρελαίου ή του φυσικού αερίου.

2. Είναι βιομηχανικά υλοποιήσιμη και η τεχνική δουλεύει σε θερμοκρασίες κάτω από τους 300oC.

3. Η ανάπτυξή τους μπορεί να γίνει στην χώρα μας χωρίς εισαγωγή τεχνογνωσίας από το εξωτερικό.

Η ισχύς εν τη ενώσει Το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο ήδη βρίσκεται σε επικοινωνία με το ΤΕΙ Ηπείρου και συγκεκριμένα με τον καθηγητή Κωνσταντίνο Κυρίτση, ο οποίος έχει αναλάβει να βοηθήσει στην επιχειρηματική αξιοποίηση της καινοτομίας.

Συγκεκριμένα, έχει κληθεί να συντάξει την οικονομοτεχνική μελέτη, να εκτιμήσει το προϋπολογιζόμενο κόστος ανάπτυξης του συστήματος, καθώς και να προσελκύσει επενδυτές. Για το λόγο αυτό, τον Απρίλιο θα ξεκινήσουν ειδικές ημερίδες για την παρουσίαση του επιστημονικού επιτεύγματος.

Παράλληλα, ο καθηγητής επισημαίνει ότι τις επόμενες μέρες ο ίδιος από κοινού με τον κ. Χριστοφόρου θα επιχειρήσουν να προσεγγίσουν το Τμήμα Επιστημών της Θάλασσας του Πανεπιστημίου Αιγαίου για την παροχή τεχνογνωσίας. Το υδρογόνο, ως εναλλακτική πηγή ενέργειας Χαρακτηριστικά: Το υδρογόνο είναι διατομικό αέριο σε θερμοκρασία δωματίου, άχρωμο και εύφλεκτο. Λόγω του πολύ μικρού μορίου του απαντάται ελεύθερο σε όχι περισσότερο από το 1% της συνολικής μάζας της γης.

Οφέλη και πως λειτουργεί :

A. Η δέσμευση των μετάλλων δεν απαιτεί κατανάλωση ενέργειας καθώς δεν αναπτύσσονται χημικοί δεσμοί.
 Το υπερκαθαρό νερό και ο οργανικός διαλύτης δεν απαιτούν περιοδική αντικατάσταση εκμηδενίζοντας το κόστος παραγωγής υδρογόνου.
 Η δεξαμενή καυσίμου θα περιέχει θαλασσινό νερό, ενώ το προϊόν αυτής θα είναι μόνον υδρατμοί.
 Ακόμα, στοιχεία του κυκλώματος θα αποτελούν τα αλκαλικά μέταλλα, μετά το διαχωρισμό τους, κατά το αρχικό στάδιο, από το θαλασσινό νερό.
 Τέλος, απαιτείται μηδενική κατανάλωση ενέργειας από εξωτερικές πηγές για τη λειτουργία του κυκλώματος, δηλαδή το κύκλωμα είναι πλήρως αυτοτροφοδοτούμενο.
 Β. Παραγωγή υδρογόνου από το νερό με καταλυτική διάσπαση υπό μαγνητικό πεδίο

To 1990, οι Tamaura και Tabata από το Πανεπιστήμιο του Τόκυο απέδειξαν ότι ο μαγνητίτης δύναται να διασπάσει καταλυτικά το διοξείδιο του άνθρακα σε μεθάνιο και υδρογόνο, με απόδοση 100%.
 Το νερό μπορεί να ακολουθήσει ακριβώς τον ίδιο μηχανισμό σε θερμοκρασία περίπου 280 ΟC: Όταν το νερό προσροφηθεί στον ενεργοποιημένο μαγνητίτη, εισέρχεται ουσιαστικά στα ελλειμματικά σε οξυγόνο ενεργά κέντρα του, ανάγοντας το νερό και απελευθερώνοντας υδρογόνο. Η προτεινόμενη καινοτομία περιγράφεται ως εξής:
 Ο μαγνητίτης είναι δυνατόν να παραχθεί με χημική απόθεση ατμών CVD, απευθείας ως μη στοιχειομετρικό οξείδιο (oxygen deficient) και μάλιστα σε μορφή νανοκόκκων (10-100 nm), ώστε να αυξηθεί δραματικά η ειδική επιφάνεια. Με τη μέθοδο αυτή, ο παραγόμενος μαγνητίτης είναι δυνατόν να παραχθεί, είτε σε μορφή υμενίου, είτε ως κατακρημνισθέντα σωματίδια. Εναλλακτικά, θα επιχειρηθεί η παραγωγή σωματιδίων μαγνητίτη υγροχημικά, μέσω συγκαταβύθισης.
 Τα σωματίδια, και στις 2 περιπτώσεις, θα ενσωματωθούν σε μήτρα αδρανούς υλικού (π.χ. αλούμινας) με κλασικές τεχνικές. Παράλληλα, δεν θα ενεργοποιηθεί μόνο ο καταλύτης, θα ενεργοποιηθούν και τα μόρια του νερού αυξάνοντας την απόδοση της αντίδρασης. Μια μέση τιμή τροφοδοσίας του καταλύτη με υδρατμούς θα κυμαίνεται κοντά στα 30 l/h.
Παράλληλα, είναι πιθανή η λειτουργία του συστήματος σε συνεχή τρόπο, δηλαδή η παραγωγή υδρογόνου υπό μόνιμη επιβολή μαγνητικού πεδίου και εναλλασσόμενου ρεύματος. Μελλοντικοί στόχοι Αξίζει να σημειωθεί ότι από την πλευρά του ΕΜΠ είχαν γίνει ενέργειες για την εφαρμογή της καινοτομίας στη μετατροπή συμβατικών αυτοκινήτων σε ηλεκτρικά με το παραγόμενο υδρογόνο από το θαλασσινό νερό. Μάλιστα, η ιδέα προήλθε από φοιτητή του Πανεπιστημίου, αν και γεγονός είναι πως η τεχνολογία δεν είναι ακόμα αρκετά ώριμη για αυτό το βήμα.

m@stermind για το sc4all 

Read More

ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΑΠΟ ΤΟ ΚΕΝΟ

Ενέργεια απο το Ενεργό Κενό. «MEG» είναι η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη συσκευή ελεύθερης ενέργειας στην ιστορία. Δια χειρός Ton Bearden. Παρέχει ελεύθερη ηλεκτρική ενέργεια από το ενεργό κενό για την διάρκεια ζωής της, χωρίς κινούμενα μέρη.
Παράγει 2,5 κιλοβάτ, και ο Bearden την κατασκεύασε με
σκοπό να την διαθέσει στην Αφρική (!!!) για να μπορούν να βράζουν το νερό και να μαγειρεύουν με ελάχιστο κόστος. (όχι που θα το επέτρεπαν!)
Σε μια άδεια κούπα του τσαγιού υπάρχει αρκετή ενέργεια για να βράσει όλους τους ωκεανούς του πλανήτη. Είναι ένα γεγονός γνωστό στην επιστημονική κοινότητα, και για παράδειγμα ήταν το αγαπημένο ρητό του τιμημένου με Νόμπελ φυσικής Dr Richard Feynman.
O James Clerk Maxwell (13 Ιουνίου 1831 – 5 Νοεμβρίου 1879) ήταν ένας Σκοτσέζος θεωρητικός φυσικός και μαθηματικός. Ο κατά γενική παραδοχή πατέρας του ηλεκτρομαγνητισμού. Έγραψε 200 εξισώσεις όπου περιείχαν την λύση για το ενεργειακό πρόβλημα του πλανήτη και επιπλέον την δυνατότητα αντλήσεως άπειρης ενέργειας από το “Ενεργό Κενό”.
Δηλαδή την τεχνολογία που χρησιμοποιούν όλες οι εξωγήινες φυλές, με παραλλαγές.
Εκτός από την ανθρώπινη, υπόδουλη φυλή.

Έπρεπε λοιπόν το κρυφό κατεστημένο να τα εξαφανίσει όλα. Χρησιμοποίησαν τον Oliver Heaviside ο οποίος δεν ανήκε στην Ακαδημαϊκή κοινότητα. Όμως η σνομπ Ακαδημαϊκή κοινότητα τον αποδέχεται. Αυτός ο “κύριος” έθαψε τον Maxwell, κράτησε μόνο 4 εξισώσεις, τις αλλοίωσε και έθαψε τις υπόλοιπες, κατά εντολή των επικυρίαρχων.
Έτσι, αντί σε πενήντα χρόνια να είμαστε στο κέντρο του Γαλαξία τουλάχιστον, ακόμη σερνόμαστε στα μαύρα φίδια της ασφάλτου με εμβολοφόρους κινητήρες και απολιθωμένα καύσιμα. Κατόπιν θάψανε και τον Tesla και μας φορέσανε τον Αϊνστάιν !
Υπάρχουν πολλές εκατοντάδες συσκευές που παράγουν ενέργεια από το ενεργό κοινό με συντελεστή αποδόσεως από 3 μέχρι 18.000 !!! Σε όλες τις συσκευές που έχουμε ο συντελεστής αποδόσεως είναι μικρότερος του ένα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με μια από αυτές την MEG (Motionless Electromagnetic Generator) με συντελεστή αποδόσεως 18 !

Την συσκευή αυτή την έφτιαξε ο Tom Bearden επιστήμων απόστρατος αντισυνταγματάρχης του Αμερικάνικου στρατού.
“Lieutenant Colonel U.S. Army (Retired). President and Chief Executive Officer, CTEC, Inc. MS Nuclear Engineering, Georgia Institute of Technology. BS Mathematics, Northeast Louisiana University. Graduate of Command & General Staff College, U.S. Army. Graduate of Guided Missile Staff Officer’s Course, U.S. Army (equivalent to MS in Aerospace Engineering). Numerous electronic warfare and counter-countermeasures courses.”
Για αυτήν την συσκευή πήρε πατέντα στις 26 Μαρτίου 2002, US Patent 6,362,718 που είναι η πρώτη εμπορικά διαθέσιμη συσκευή ελεύθερης ενέργειας στην ιστορία. Παρέχει ελεύθερη ηλεκτρική ενέργεια από το ενεργό κενό για την διάρκεια ζωής της, χωρίς κινούμενα μέρη.
Παράγει 2,5 κιλοβάτ, και ο Bearden την κατασκεύασε με σκοπό να την διαθέσει στην Αφρική για να μπορούν να βράζουν το νερό και να μαγειρεύουν με ελάχιστο κόστος. Η συσκευή όμως μπορεί να συνδυαστεί αθροιστικά με άλλες, οπότε ένα συνηθισμένο σπίτι με κατανάλωση 10 κιλοβάτ, χρειάζεται 4 τέτοιες συσκευές. Σε πλήρη παραγωγή η συσκευή θα έχει μέγεθος 4-6 πακέτα Marlboro !

Η κατασκευή έχει ισχυρούς μαγνήτες, πηνία και μια ηλεκτρονική μονάδα ελέγχου.
Η MEG παράγει ηλεκτρική ενέργεια από τα διαμήκη ηλεκτρομαγνητικά κύματα που υπάρχουν σε άπειρη αφθονία στο ενεργό κενό.
Είναι τόσο μεγάλη αυτή η ενεργεια που σε ένα κυβικό εκατοστό ενεργού κενού εμπεριέχεται όλη η ενέργεια του Ορατού Σύμπαντος !
Αυτός ο ωκεανός ενέργειας που διαπερνά τα πάντα, μερικές φορές αποκαλείται «zero point» energy, αφού παραμένει εκεί και στο απόλυτο μηδέν.
Ο Tom Bearden εξηγεί την λειτουργία της MEG στο site του, και μιλά για τα “νέα” υπέρ-τρομακτικά όπλα που κατασκευάζουν δέκα έθνη, χρησιμοποιώντας τα ίδια “διαμήκη κύματα” από το ενεργό κενό.

Τέσσερις εφευρέτες έφτιαξαν την συσκευή : Stephen L. Patrick, Thomas E. Bearden, James C. Hayes, Kenneth D. Moore.
Το κατεστημένο φυσικά έθαψε τον Bearden για να μην την βγάλει σε παραγωγή. Τώρα στήνονται εγκαταστάσεις για παραγωγή σε φιλικό έθνος.
Ουσιαστικά για κάθε watt που παράγουμε με τους γνωστούς τρόπους χάνουμε μερικά τρισεκατομμύρια !!!

O James Clerk Maxwell (13 Ιουνίου 1831 – 5 Νοεμβρίου 1879)
H συνεισφορά του Μάξγουελ είναι σημαντική σε όλα τα πεδία της Φυσικής, τόσο στην οπτική, στη θεωρία της ελαστικότητας, στη θερμοδυναμική, στην κινητική θεωρία των αερίων, όσο και στην αστρονομία. Στην κινητική θεωρία των αερίων σημαντικότατη είναι μια καμπύλη κατανομής ταχυτήτων που πρότεινε με ένα Γερμανό συνάδελφο του (Καμπύλη Maxwell-Boltzmann).
Ωστόσο, το έργο του στον ηλεκτρομαγνητισμό ήταν αυτό που άνοιξε μια νέα εποχή στην επιστήμη, αφού αποτελεί τον συνδετικό κρίκο μεταξύ της φιλοσοφίας του Νεύτωνα και της θεωρίας του Αϊνστάιν.
Οι φυσικοί ακόμη λένε πως προσπαθούν να ενοποιήσουν τις δυνάμεις της φύσης σε μία Θεωρία του Παντός, μία ανησυχία που ξεκίνησε από τον Μάξγουελ, ο οποίος συνόψισε όλα τα γνωστά ηλεκτρομαγνητικά φαινόμενα σε τέσσερις μόνο μαθηματικές εξισώσεις.
Απ’ αυτές προέκυπτε ότι η ταλάντωση ενός ηλεκτρικού φορτίου έχει ως αποτέλεσμα την εκπομπή ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων και ότι τα κύματα αυτά διαδίδονται στο χώρο με την ταχύτητα του φωτός. Αυτό τον οδήγησε να συμπεράνει -σωστά όπως αποδείχθηκε αργότερα- ότι το φως δεν είναι παρά μια από τις πολλές μορφές των ηλεκτρομαγνητικών κυμάτων. Μάλιστα προς τιμή του Μάξγουελ η ηλεκτρομαγνητική μονάδα μαγνητικής ροής ονομάστηκε «μονάδα Maxwell» (1Μα).

Q2 Oxygen 

Read More

ΑΝΙΧΝΕΥΣΗ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ

Η πρώτη υψηλής ανάλυσης χαρτογράφηση του ορίου Μόχο που χωρίζει τον φλοιό από τον ανώτερο μανδύα
Ο πρώτος υψηλής ανάλυσης χάρτης του ορίου ανάμεσα στον φλοιό και τον ανώτερο μανδύα της Γης παρουσιάστηκε από ιταλούς ερευνητές. Πρόκειται για τη λεπτομερέστερη απεικόνιση του εν πολλοίς άγνωστου για εμάς εσωτερικού του πλανήτη μας σε αυτά τα βάθη, η οποία έρχεται να συμπληρώσει πολλά «κενά» για την επιστήμη.
Ο χάρτης αναπτύχθηκε με βάση τα δεδομένα του δορυφόρου GOCE του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος (ESA), ο οποίος μετρά το βαρυτικό πεδίο της Γης. Θα προσφέρει πολύτιμη βοήθεια στη μελέτη των κινήσεων των τεκτονικών πλακών και της σεισμικής και ηφαιστειακής δραστηριότητας ενώ επίσης θα διευκολύνει την εξερεύνηση των υπόγειων φυσικών πόρων.
Το όριο Μόχο και ο φλοιός της Γης
Το όριο Μόχο σηματοδοτεί το «σύνορο» ανάμεσα στο εξωτερικό στρώμα της Γης – τον φλοιό – και το αμέσως επόμενο – τον ανώτερο μανδύα. Αν και ο όγκος του δεν ξεπερνά το 1% του συνολικού όγκου του πλανήτη, ο φλοιός αποτελεί το σημαντικότερο τμήμα του, τουλάχιστον για τους ανθρώπους.
Αυτό όχι μόνο επειδή μας προσφέρει το περιβάλλον στο οποίο ζούμε αλλά και γιατί εμπεριέχει όλους τους φυσικούς πόρους που μας είναι απαραίτητοι. Εδώ άλλωστε – όπως και στον ανώτερο μανδύα – συντελούνται οι περισσότερες γεωλογικές διαδικασίες που μας αφορούν, όπως η σεισμική και η ηφαιστειακή δραστηριότητα ή η ορογένεση.
Το γεγονός ότι ο φλοιός αποτελεί ένα μόνο στρώμα του πλανήτη το οποίο διαφέρει από το επόμενο έγινε αντιληπτό μόλις το 1909, από τον κροάτη σεισμολόγο Αντριγια Μοχορόβιτσιτς, ο οποίος παρατήρησε ότι οι μικρού βάθους σεισμοί παρήγαγαν δυο διαφορετικά είδη κυμάτων. Αυτή η διαφορά των κυμάτων μαρτυρούσε μια «ασυνέχεια» στο εσωτερικό της Γης (γνωστή ως «ασυνέχεια Μοχορόβιτσιτς» ή, εν συντομία, «όριο Μόχο») η οποία και αποκάλυψε την ύπαρξη των δυο διαφορετικής σύστασης στρωμάτων.
Αγνωστα βάθη
Αν και γνωρίζουμε την ύπαρξη του ορίου Μόχο, ως τώρα δεν είμαστε σε θέση να ξέρουμε την ακριβή θέση του, καθώς το εσωτερικό του πλανήτη μας σε αυτά τα βάθη εξακολουθεί να αποτελεί σε γενικές γραμμές άγνωστο… υπέδαφος για εμάς.
Οι μέθοδοι που χρησιμοποιούνται για την «εξερεύνησή» του είναι κυρίως σεισμογραφικές και βαρυμετρικές. Οι πρώτες βασίζονται στις μεταβολές της ταχύτητας μετάδοσης των σεισμικών κυμάτων από τον μανδύα στον φλοιό ενώ οι δεύτερες εξετάζουν τις μεταβολές στην επίδραση της βαρύτητας εξ αιτίας της διαφοράς της πυκνότητας στη σύσταση των δυο στρωμάτων.
Και οι δυο προσεγγίσεις συναντούσαν ως τώρα τεράστια εμπόδια στη συμπλήρωση μιας ολοκληρωμένης εικόνας εξ αιτίας των περιορισμένων ή αποσπασματικών διαθέσιμων δεδομένων. Η χρήση των δεδομένων του δορυφόρου GOCE στο πλαίσιο του προγράμματος GEMMA (GOCE Exploitation for Modeling and Applications) επέτρεψε όμως τώρα την πρώτη λεπτομερή και υψηλής ανάλυσης χαρτογράφηση της περίφημης ασυνέχειας σε πλανητικό επίπεδο.
Ο «παγκόσμιος» χάρτης του ορίου Mόχο, ο οποίος αναπτύχθηκε από ερευνητές του Πολυτεχνείου του Μιλάνου με επικεφαλής τον Ντανιέλε Σαμπιέτρο, δίνει για πρώτη φορά στους επιστήμονες τη δυνατότητα να εκτιμήσουν με πρωτοφανή ακρίβεια το βάθος της ασυνέχειας σε όλο τον πλανήτη προσφέροντας σημαντικά στοιχεία για την καλύτερη κατανόηση της δομής και της δυναμικής του εσωτερικού της Γης καθώς και των διαδικασιών που συντελούνται εκεί.

mastermind

Read More